سایه ای بود و پناهی بود و نیست

هستی ام را تکیه گاهی بود و نیست

سخت دلتنگم کسی چون من مباد

سوگ حتی قسمت دشمن مباد

گفتنش تلخ است و دیدن تلخ تر

(هست )ناگه (نیست )گردد از نظر

باورم شد این من ناباورم

روی دوش خویش او را می برم

می برم او را که آورده مرا

- پاس ایامی که پرورده مرا

می برم در خاک مدفونش کنم

از حساب خویش بیرونش کنم

راست می گویم جز این منظور نیست

چشم شاعر از حواشی دور نیست

مثل من ده ها تن دیگر به راه

جامه هاشان مثل دلهاشان سیاه

منتظر تا بارشان خالی شود

نوبت نشخوار و نقالی شود

هز یکی هک صحبتی پیدا کند

صحبت از هر جا به جز اینجا کند

گفتنش تلخ است و دیدن تلخ تر

خوش به حالت خوش به حالت ای مادر

با آرزوی آمرزش و صبر

به جست و جوي تو

بر درگاه  كوه  مي گريم

به جست و جوي تو

در معبر بادها مي گريم

نامت  سپيده دمي ست كه  بر پيشاني آفتاب مي گذرد

متبرك باد نام تو

حرفهای ما هنوز ناتمام

تا نگاه میکنی؛

وقت رفتن است

باز هم همان حکایت همیشگی

پیش از آن که باخبر شوی

لحظه عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی!

ناگهان     

         چقدر زود

                       دیر می شود!

به دریا شکوه کردم از شب دشت       

                             وزین عمری که تلخ تلخ بگذشت

                                             به هر موجی که میگفتم غم خویش      

                                                                  سری میزد به سنگ و باز میگشت